Ing kelas basa Jawa Selasa wingi, wacane bab larang banyu. Cendhake, kala mangsa ketiga akeh kali, wadhuk, sumber, lan sumur asat. Dadi wong-wong kudu tuku banyu, sing regane isa nganti atusan ewon. Merga angel banyu panenane ora kasil akeh, sing candhake rega-rega dadi mundhak. Akibat liyane, PLN ora isa ngasilke suplai listrik sing cukup. Pungkasane sing paling cilaka wong cilik, uripe tansaya angel.
Wacan kuwi ngelingke aku nalika mentas wae pindhah nyang Tingkir. Taune 1995 kluargaku pindah nyang omah anyar ing perangan Salatiga kidul, wewatesan karo Kabupaten Semarang. Senenge manggon ing omah anyar ora ilang amba'a durung ana ledheng lan ora duwe sumur. Kebeneran banget ing omah sebelah sing kosong ana sumure, lan sing kagungan maringi palilah kanggo ngangsu saka sumur kuwi. Emane, sumbere ora gedhe lan ana tangga liyane sing uga ngangsu saka kono. Dadine ya ngirit-irit banget olehe nganggo banyu. Ora mung kuwi, kadhang kala banyune buthek. Yen mangkono, ibuku kudu mundhut banyu saka ledheng umum. (Sakjane ora tuku, mung ngopahi sakwijining bapak sing ngangsokke. Aku ora kelingan pira regane sakblek.)
Cara liyane golek banyu, bapakku masang tong-tong ing sak ngisore pyan ing ngiringan omah. Yen udan, banyune mancur nyang tong kuwi. Trus, dasare bapakku (lepasa parane, jembara kubure!) health conscious, angger wis terang banjur nyebar abate ing permukaan banyu ing njero tong. Ben ora dadi sarang nyamuk, ngendikane. Banyu tong kuwi kanggo nyentor kamar mandi lan ados. Rasane kaya lunyu ing kulit yen diusap lan kudu bilasan ping pindo utawa telu kanggo mbilas sabune. Yen nganggo istilah basa Inggris diarani soft water.
Kahanan kaya ngono kuwi kira-kira suwene setaun. Ibuku wiwit pindhahan nggolek cara kanti temen supaya isa duwe ledheng. Ibu ngimpun tangga-tangga liyane sing pengen duwe ledheng. Sakwise entuk sepuluh KK, kelompok kuwi ngajukake permohonan nyang PDAM. Kanti urunan kanggo tuku pipa lan lobby, permohonane disetujui. Aku kelingan senenge duwe ledheng ing omah. Yen lumrah ngono, mesthi aku wis ados ping lima sedina.
Ngeling-eling jaman kuwi, aku kadhang isih ora percaya bisa urip kanti persediaan banyu sing ora akeh babar blas. Uga, tambah kagumku marang ibuku sing paling taktresnani.
Wednesday, July 29, 2009
Saturday, July 18, 2009
Setu Kuwi
Dina Setu, 11 Juli 2009 aku, Paul lan Orlando (kancane Paul kuliah dhisik) dolan nyang kutha Baraboo, kira-kira sakjam saka Madison, WI. Wiwitane mung pengen mubeng-mubeng wae, metu saka Madison. Nanging Orlando entuk ide lunga nyang Devil's Head.
Pemandangan sakdalan-dalan endah banget. Neng kiwa tengen ana kebon sing amba. Anda kebon dhele, kebon jagung, lan padhang sesuketan. Neng panggonan kuwi akeh sapi sing lagi ngrumput utawa mung leyeh-leyeh mamah sukete. Pancen Wisconsin kondhang minangka negara bagian sing ngasilke keju lumayan akeh. Neng sakmburine kebon lan padhang kuwi mau sedheretan gunung sing ijo royo-royo katon sulistya saka kadohan.
Sakwise kira-kira sakjam, kita tekan Devil's Head, sakwijining ski resort. Miturut Orlando sakjroning mangsa salju resort iki kerep ditekani wong-wong saka Illinois, klebu dheweke lan kluargane. Jarene gununge sing paling dhuwur neng tlatah mid-west. Setu kuwi merga lagi mangsa ketiga ya mesthi wae ora ana saljune babar blas. Dadi mung isa weruh gunung sing katutup suket. Kita mung ndeleng-ndeleng sakitere resort kuwi.
Banjur aku duwe ide nyang Devil's Lake. Miturut pegawai resort Devil's Head, rawa kuwi ora adoh, mung kira-kira telung mil. Ya wis kita mangkat mrana. Rawane endah tenan, dikiteri bukit watu sing curam. Banyune biru bening. Akeh wong sing dolanan neng banyu, dhedhe (pornoaksi tenan), mancing, mlaku-mlaku neng sakdawane gisike, lan akeh uga sing mung lungguh-lungguh. Kita mangan awan neng bangku piknik neng pinggir rawa karo omong-omong ngalor ngidul. Trus, mlaku neng rawa...wah banyune rada adhem. Wis suwe banget aku ora cekeran, dadi rasane pasir rada aneh neng sikilku.
Perjalanan kuwi nyenengke tenan. Apa maneh hawane ora panas lan angine sumidit.
Kita tekan Madison kira-kira jam 6. Aku diterke nyang omahe Arti kanggo ngewangi persiapan acara Malam Dangdut, bengi kuwi. Paul karo Orlando lunga mbuh nyang ngendi.
Kapan-kapan yen ada wektu aku pengen nyang Devil's Lake maneh.
Pemandangan sakdalan-dalan endah banget. Neng kiwa tengen ana kebon sing amba. Anda kebon dhele, kebon jagung, lan padhang sesuketan. Neng panggonan kuwi akeh sapi sing lagi ngrumput utawa mung leyeh-leyeh mamah sukete. Pancen Wisconsin kondhang minangka negara bagian sing ngasilke keju lumayan akeh. Neng sakmburine kebon lan padhang kuwi mau sedheretan gunung sing ijo royo-royo katon sulistya saka kadohan.
Sakwise kira-kira sakjam, kita tekan Devil's Head, sakwijining ski resort. Miturut Orlando sakjroning mangsa salju resort iki kerep ditekani wong-wong saka Illinois, klebu dheweke lan kluargane. Jarene gununge sing paling dhuwur neng tlatah mid-west. Setu kuwi merga lagi mangsa ketiga ya mesthi wae ora ana saljune babar blas. Dadi mung isa weruh gunung sing katutup suket. Kita mung ndeleng-ndeleng sakitere resort kuwi.
Banjur aku duwe ide nyang Devil's Lake. Miturut pegawai resort Devil's Head, rawa kuwi ora adoh, mung kira-kira telung mil. Ya wis kita mangkat mrana. Rawane endah tenan, dikiteri bukit watu sing curam. Banyune biru bening. Akeh wong sing dolanan neng banyu, dhedhe (pornoaksi tenan), mancing, mlaku-mlaku neng sakdawane gisike, lan akeh uga sing mung lungguh-lungguh. Kita mangan awan neng bangku piknik neng pinggir rawa karo omong-omong ngalor ngidul. Trus, mlaku neng rawa...wah banyune rada adhem. Wis suwe banget aku ora cekeran, dadi rasane pasir rada aneh neng sikilku.
Perjalanan kuwi nyenengke tenan. Apa maneh hawane ora panas lan angine sumidit.
Kita tekan Madison kira-kira jam 6. Aku diterke nyang omahe Arti kanggo ngewangi persiapan acara Malam Dangdut, bengi kuwi. Paul karo Orlando lunga mbuh nyang ngendi.
Kapan-kapan yen ada wektu aku pengen nyang Devil's Lake maneh.
Subscribe to:
Comments (Atom)